ما منتقدیم ما حق داریم منتقد باشیم. ما مخالفیم . ما حق داریم مخالف باشیم.باید سخنان منتقدان و مخالفان و همرزمان را شنید.هیچکس کامل نیست واگر خود را کامل بپنداریم بدون آنکه حتی بخواهیم اندک اندک به سنگلاخ جباریت پای خواهیم گذاشت ولی متاسفانه تاپایان هرگز نه خواهیم فهمید و نه قبول خواهیم کرد که در چه تراژدی و فاجعه ای به بند کشیده شده ایم.دموکراسی حرف نیست یک فرهنگ است باید آنرا شناخت پذیرفت وبه آن عمل کرد. آنان که با کلماتی درشت و پر طنین از دموکراسی سخن میگویند ولی در جزئی ترین کارها دمادم دموکراسی را زیر پا میگذارند دروغ میگویند.مشکل اصلی تاریخ ما امیختگی مذهب و سیاست است. تمام کسانی که صادقانه حتی راه نجات را در حکومتی مذهبی یافتند یا ایدئولوزی برخاسته از مذهب را راهنمای عمل قرار دادند جز به کمک ارتجاع و تیره روزی مردم بر نخاستند. اینان در پایه ها از همان مردابی تغذیه میکردند و می کنند که ملایان حاکم میکنند. باید به مذهب به عنوان مسئله ای شخصی احترام گذاشت ولی باید سوداهای رنگین و مسموم برپائی حکومتی که مذهب ذر آن رسوخ داشته باشد را با تمام مدعیانش به زباله دان ریخت. برای درک این حقیقت باید تاریخ ایران و اسلام و بخصوص تشیع را شناخت.نور!نور باز هم نور بیشتر. پشت درهای کهنه و پوسیده متوقف نشویم. نترسیم! درها را بشکنیم و بگذاریم نورحقیقت و شناخت ما را از این همه کهنگی و ارتجاع بشوید. هرگز فراموش نکنیم که زندگی مادی ما سایه و باز آفریده اعتقادات و باورهای ماست. .

روی تصویر کلیک کنید

ه‍.ش. ۱۳۹۵ دی ۲۱, سه‌شنبه

چند عکس و چند سوال حنیف حیدرنژاد

به این عکس‌ها لطفا نگاه کنید: وداع و عزاداری خانواده هاشمی رفسنجانی.این حق انسانی خانواده رفسنجانی است که بر بالین او حاضر شده، گریه کنند، بر تابوت‌اش چنگ بزنند و فریاد سر دهند. اگرچه رفسنجانی بی تردید در نزد بیشتر مردم ایران یک جنایتکار به شمار می‌رود، اما این حق انسانی خانواده رفسنجانی است که بتوانند با او آنگونه که می‌خواهند آخرین وداع را به عمل آورند. اما چند سوال مطرح است:– چه تعداد از مردم  ایران در تقریبا چهار دهه گذشته و از همان اولین روز بر سر کار آمدن جمهوری اسلامی تا به امروز یک یا چند «عزیز» خود را از دست داده‌اند؟ آنها که تیرباران شدند،

هیچ نظری موجود نیست: