مرضيه‌ی خاطره‌ها! "تنها صداست که می‌ماند"، رضا مقصدی

مادر که از مدرسه برمی گشت و در غيابِ خاله، دستش به آشپزی که می رفت ،حال و هوای ديگر داشت. هرچند دستش به اشيای آشپزخانه ،دلبستگی نشان می داد اما دلش همواره در جايی ديگر بود. در اين هنگام،دلواژه های او پيوسته برلبش می ريخت وهوای خانه را با زمزمه هايی زيبا ،معطرتر می کردو من که گهگاه يک صدا از او فاصله داشتم در متن ِ مهربانِ رنگين کمانِ کلامِ موزونش قرار می گرفتم تا جايی که کم کمَک ،گوشه هايی از آن ترانه هارا با او دنبال می کردم.اين جا و اکنون وقتی که غبار از چهره ی زمان ..... :.....مرضيه‌ی خاطره‌ها! "تنها صداست که می‌ماند"، رضا مقصدی