زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ~ حافظ
غزل مروارید
موی بر باد بده تا بدهی بر بادمگل به گیسو بنشان تا بکنی آبادم
نقش پروانه خوشرنگ که بر تارک تست
می درخشد همه شب خاطره اش در یادم
پیش ازانی که زنم پر به سر خانه دوست
یکسر از بام جهان بر دل خاک افتادم
ادامه غزل.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر