تنها صداست که می ماند «من ماندگار نخواهم شد» «نیمای غزل» به میهمانی خاک رفت همنشین بهار

خواهی نباشم و خواهم بود دور از دیار نخواهم شد. تا «گود» هست، میان دارم اهل کنار، نخواهم شد. یک دشت شعر و سخن دارم حال از هوای وطن دارم چابک غزال غزل هستم آسان شکار نخواهم شد. من زنده ام به .ادامه ... لطفاً اینجا را کلیک کنید