در شناخت آئین و پروردگاری که در داخل توالت هم باید با او صحبت کرد و از او مدد خواست

برای اعتلای دانش دینی و استحکام بیشتر ایمان مکتبی!!این آئینی است که سرنوشت هشتاد و سه  میلیون ایرانی را در دست دارد
دعای ورود و خروج از دستشویی
فهرست این نوشتار:
۱ دعای ورود و خروج از دستشویی

۱.۱ آداب تخليه
۱.۲ مكروهات استنجا (تطهير)
۱.۳ مستحبّات تخلّى
۱.۴ مكروهات تخلّى
آداب تخليه
۱. هنگام ورود به حاجتگاه، سرش را بپوشاند[۱] وبسم الله بگويد[۲] ، سپس اين دعا را بخواند: بِسْمِ اللهِ وَبِاللهِ، اَللّهُمَّ اِنّي اَعُوذُ بِکَ مِنَ الْخَبيثِ الْمُخَبَّثِ، الرِّجْسِ النَّجَسِ، اَلشَّيْطانِ الرَّجِيمِ.[۳] همچنين بگويد: بِسْمِ اللهِ وَبِاللهِ وَلا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ، رَبِّ اَخْرِجْ عَنِّى الاَْذى سَرَحآ بِغَيْرِ حِسابٍ وَاجْعَلْني لَکَ مِنَ الشّاكِرِينَ، فيما تَصْرِفُهُ عَنِّى مِنَ الاَْذى، اَو الْغَمِّ الَّذي لَوْ حَبَسْتَهُ عَنِّي هَلَكْتُ لَکَ الْحَمْدُ اِعْصِمْني مِنْ شَرِّ ما في هـذِهِ الْبُقْعَةِ وَاَخْرِجْني مِنْها سالِمآ وَحُلْ بَيْني وَبَيْنَ طاعَةِ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ.[۴]
وبنابر نظر مشهور، پاى چپ را مقدّم بدارد و چون عورتش كشف شد بسم الله بگويد تا شيطان چشم بر هم نهد ونظرش بر عورت او نيفتد.[۵]
وهنگامى كه در حاجتگاه نشست بگويد: اَللّهُمَّ اَذْهِبْ عَنِّى الْقَذى وَالاَْذى وَاجْعَلْني مِنَ الْمُتَطَهِّرينَ.[۶]
وجمعى معتقدند كه تكيه دادن بر پاى چپ وپاى راست را گشاده گذاردن سنّت است (ولى مستند آن يافت نشد). واگر ادرار يا مدفوع به دشوارى بيرون آيد (وبرخى معتقدند در هر حال)، اين دعا را بخواند: اَللّهُمَّ كَما اَطْعَمْتَنِيهِ طَيِّبآ في عافِيَةٍ، فَاَخْرِجْهُ مِنِّى خَبيثآ في عافِيَةٍ.[۷]
۲. در حديث آمده است كه شايسته است انسان به هنگام تخلّى اين دعا را بخواند: اَللّهُمَّ ارْزُقْنِى الْحَلالَ وَجَنِّبْنِى الْحَرامَ.[۸]
وهنگامى كه نگاهش به آب استنجا (كه مى‌خواهد خود را با آن تطهير كند) افتاد بگويد: اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذي جَعَلَ الْماءَ طَهُورآ وَلَمْ يَجْعَلْهُ نَجِسآ.[۹]
وهنگامى كه خواست خود را تطهير كند بگويد: اَللّهُمَّ حَصِّنْ فَرْجي وَاسْتُرْ عَوْرَتي وَحَرِّمْني عَلَى النّارِ وَوَفِّقْني لِما يُقَرِّبُني مِنْکَ، يا ذَا الْجَلالِ وَالاِْكْرامِ.[۱۰]
وهنگامى كه برخاست، دست بر شكمش بمالد و بگويد: اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذي هَنَّأَني طَعامي وَشَرابي وَعافاني مِنَ الْبَلْوى.[۱۱]
وزمانى كه مى‌خواهد بيرون آيد پاى راست را مقدّم بدارد (بنابر مشهور) ودست بر شكمش بمالد وبگويد: اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذي عَرَّفَني لَذَّتَهُ وَاَبْقى في جَسَدي قُوَّتَهُ وَاَخْرَجَ عَنِّى اَذاهُ، يا لَها مِنْ نِعْمَةٍ لا يَقْدِرُ الْقادِرُونَ قَدْرَها.[۱۲]
ودر برخى كتاب‌هاى حديث، جمله «يا لَها نِعْمَةً» سه مرتبه تكرار شده است.[۱۳]
و مستحبّ است كه با آب سرد استنجا كند، كه بواسير را برطرف مى‌كند.[۱۴]

مكروهات استنجا (تطهير)
۱. زياد نشستن در حاجتگاه كراهت دارد. از جناب لقمان نقل شده است كه دستور داد در حاجتگاه بنويسند: بسيار نشستن در حاجتگاه باعث بواسير مى‌شود.[۱۵]
۲. تطهير كردن با دست راست مطلقاً كراهت دارد.[۱۶]
۳. استنجا كردن با دست چپ در صورتى مكروه است كه انگشترى در دست باشد كه در آن اسم خدا باشد.[۱۷] وعلما، اسامى انبيا وائمّه معصومين عليهم السلام را نيز به آن ملحق كرده‌اند.
۴. به هنگام حاجتگاه رفتن، همراه داشتن انگشترى كه در آن نام خدا[۱۸]وپيامبران وائمّه : باشد كراهت دارد.
۵. نيز همراه داشتن قرآن[۱۹] و تعويذ ودعا كراهت دارد.
۶. ومكروه است مسواك زدن در حاجتگاه، كه باعث بوى بد دهان مى‌شود.[۲۰]
۷. ومكروه است سخن گفتن در حال استنجا[۲۱] ، مگر گفتن ذكر خدا[۲۲]ودعاهاى خاص وآية الكرسى وحمد وسپاس الهى[۲۳] وتكرار آنچه را كهمؤذّن مى‌گويد.[۲۴]
در حديث است كه حضرت موسى عليه السلام در مناجاتش با خداوند گفت: «حالاتى بر من مى‌گذرد كه تو را بزرگ‌تر از آن مى‌دانم كه در آن حال تو را ياد كنم. خداوند فرمود: اى موسى، در همه حال مرا ياد كن كه ياد من در همه حال نيكو است».[۲۵]
وجواب سلام دادن حتّى در آن حال واجب است.[۲۶] واگر اسم حضرت
رسول صلى الله عليه و آله را بشنود مستحبّ است صلوات بفرستد.[۲۷] (وجمعى آن را ـ در همه
جا ـ واجب مى‌دانند).[۲۸] واگر عطسه كند، حمد خدا گويد.[۲۹] وصلوات بفرستد.[۳۰]
وچنانچه با كسى كارى داشته باشد وبترسد كه تا بيرون آمدن، وقت آن فوت
شود مى‌تواند با اشاره ودست زدن شخص را متوجّه كند واگر ممكن نباشد مى‌تواند سخن بگويد.[۳۱]
ونقل شده است كه هر كس در حاجتگاه سخن بگويد حاجتش برآورده نمى‌شود.[۳۲]
۸ و۹. ومكروه است خوردن وآشاميدن در حال ادرار ومدفوع كردن.[۳۳]
۱۰. ومكروه است همراه داشتن نقره سكّه‌دار، مگر اينكه در كيسه‌اى باشد.[۳۴]
(زيرا ممكن است بر آن اسامى مقدّس حك شده باشد و در دستشويى بيفتد).
[۱] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۳۱۴، ح ۱.
[۲] . همان، ح ۲.
[۳] . ترجمه: «به نام خدا وبه ذات (پاك) خدا، بار خدايا به تو پناه مى‌برم از بدسرشتِ بدپرورش پليدِ ناپاك،شيطان مطرود». وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۱۶، ح ۱.
[۴] . ترجمه: «به نام خدا وبه ذات (پاك) او. و معبودى جز الله نيست. پروردگارا، (عوامل) اذيّت وآزار را از منخارج كن؛ خارج كردنى بدون حساب. ومرا از سپاسگزاران قرار ده در آنچه كه از آزار از من دور كردى، يا ازاندوهى كه اگر آن را باز نمى‌داشتى هلاك مى‌شدم، حمد وسپاس از آن تو است، از شرّ اين مكان مرا پناه دهومرا از آن با سلامت بيرون بر وميان من وپيروى از شيطان مطرود فاصله انداز». وسائل الشيعه، ج ۱،ص۲۱۷، ح ۷.
[۵] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۱۷، ح ۴.
[۶] . ترجمه: «بار خدايا، آلودگى وكثافت را از من دور كن ومرا از پاكيزگان قرار ده».وسائل‌الشيعه، ج ۱، ص ۳۱۴، ح ۵.
[۷] . ترجمه: «بار خدايا، همچنان كه پاك وبا تندرستى به من خورانيدى، پس آنچه را كه ناپاك است با تندرستىاز من خارج كن». وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۱۷، ح ۵.
[۸] . ترجمه: «بار خدايا، رزق حلال روزى‌ام كن واز حرام مرا دور نگهدار».
[۹] . ترجمه: «حمد وسپاس ويژه خداوندى است كه آب را پاك وپاك‌كننده قرار داد وآن را نجس وناپاكنساخت».
[۱۰] . ترجمه: «بار خدايا، شهواتم را كنترل كن وعورتم را بپوشان وآتش را بر من حرام كن ومرا بر آنچه كه به تونزديك مى‌كند موفّق گردان، اى صاحب جلالت وبخشش.»
[۱۱] . ترجمه: «حمد وسپاس مخصوص خداوندى است كه خوراك ونوشيدنى مرا گوارا ساخت ومرا از مصيبتورنج عافيت بخشيد».
[۱۲] . ترجمه: «حمد وسپاس مخصوص خداوندى است كه لذّت غذايش را به من چشاند ونيروى آن را در بدنمباقى گذاشت وآلودگى آن را از من بيرون كرد، چه بسيار نعمت‌هايى (وجود دارد) كه (حتّى) انسان‌هاىقدرتمند قدر آن را نمى‌شناسند».
[۱۳] . مصباح المتهجّد، ص ۷.
[۱۴] . تهذيب الأحكام، ج ۱، ص ۳۷۶، ح ۱۰۵۶.
[۱۵] . تهذيب الأحكام، ج ۱، ص ۳۷۴، ح ۱۰۴۱؛ مجمع البيان، ج ۸، ص ۸۲.
[۱۶] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۲۶، باب ۱۲.
[۱۷] . همان، ص ۲۳۳، ح ۳.
[۱۸] . همان، ص ۲۳۲، ح ۱.
[۱۹] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۳۴، ح ۱۰.
[۲۰] . همان، ص ۲۳۷، ح ۱.
[۲۱] . همان، ص ۲۱۸، ح ۱ و۲.
[۲۲] . همان، ص ۲۱۹، ح ۱ و۲ و۳ و۴ و۵.
[۲۳] . همان، ص ۲۲۰، ح ۷.
[۲۴] . همان، ص ۲۲۱، ح ۱ و ۲ و ۳.
[۲۵] . اصول كافى، ج ۲، ص ۴۹۷، ح ۸؛ عدّة الدّاعى، ص ۲۳۹؛ وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۲۰، ح ۵.
[۲۶] . مفتاح الكرامه، ج ۱، ص ۵۵.
[۲۷] . وسائل الشيعه، ج ۴، ص ۱۲۱۷، باب ۱۴۲.
[۲۸] . عروة الوثقى، ج ۱، كتاب الصلاة، فصل ۳۷، ص ۵۹۹.
[۲۹] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۲۱، ح ۹.
[۳۰] . همان، ج ۴، ص ۱۲۲۱، ح ۱۲.
[۳۱] . جواهر الكلام، ج ۲، ص ۷۴.
[۳۲] . وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۱۸، ح ۲.
[۳۳] . جواهر الكلام، ج ۲، ص ۷۰؛ وسائل الشيعه، ج ۱، ص ۲۵۴، ح ۱ و۲.
[۳۴] . تهذيب الأحكام، ج ۱، ص ۳۵۳، باب ۱۵، ح ۱۰۴۶.
(مقدّمه:) پوشاندن عورت (محلّ خروج ادرار ومدفوع وكمى اطراف آن) از ناظر محترم واجب است.[۱] ولى از همسر و اطفالى كه به حدّ تميز نرسيده‌اند و همچنين غير انسان‌ها واجب نيست. ومستحبّ است كه در حال تخلّى، تمام بدن خود را بپوشاند يا به صورتى از محلّ ديد ناظر محترم خارج شود. واگر در صحرا وبيابان است به‌قدرى دور شود كه كسى بدنش را نبيند.[۲]
وبيشتر علما
معتقدند كه در حال ادرار ومدفوع كردن، رو به قبله وپشت به قبله بودن حرام است؛ چه در صحرا وبيابان باشد وچه در ساختمان.[۳]
ماخذ سایت هدانا
 https://hadana.ir/%D8%AF%D8%B9%D8%A7%DB%8C-%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D9%88-%D8%AE%D8%B1%D9%88%D8%AC-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B4%D9%88%DB%8C%DB%8C/