با
اينکه هنوز گذر زمان و ایام سخت «بدون بابا» برام جانکاهِ ، علیرغم این
که دلم براش خیلی تنگه و جاش خیلی خیلی خالیه، و قلبم از نبودش پر درد و
سنگينه، اما یه جورایی انگار که هم هست و هم نیست! برام تجربه عجيبيه!
انگار خودش میخواسته که منو با يک تجربه جديد آشنا کنه و مثل هميشه، همچنان
تلاشش در مستقل کردن و توانايی بخشيدن به روحيهی منه! دیگه نیست که صبح بیدار بشه و با صفا و شوخ طبعیِ خاص خودش بپرسه: «امشب
منبع خیر نیست؟» (منظورش از "منبع خير" آمنه و عاطفه بودن که بيشتر روزها
زنگ میزدند و میگفتند: «بابا شام بیاين اینجا.» و چقدر بابا خوشحال میشد)،
دیگه نیست که بگه: «امروز جمعه است، به خواهرات بگو شام بیان اینجا که شب
دور هم باشیمدر چهلمين روز درگذشتِ نازنين پدرم «مهدی تقوايی!»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر