هشت روز از آغاز جنگی میگذرد که آسمان ایران را با صدای
انفجار بلرزه در آورده است. جنگ همیشه تلخ است؛ خون میریزد، خانهها ویران
میشود و جان انسانها از دست میرود. هیچ وجدان انسانی نمیتواند از جنگ
استقبال کند. اما در همین روزها می بینیم که «وطن پرستان ۱۲ روزه» باردیگر
با شعار فریبنده «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی» به میدان آمدهاند؛
شعاری که در ظاهر بیطرفانه و اهخلاقی به نظر میرسد، اما در عمل چیزی جز
کوششی برای نجات رژیمی نیست که امروز در نیمه راه دفن شدن در چالهٔ گور
تاریخی خود قرار گرفته است.برخی از حاملان این شعار، این روزها پرچم ماتم برای ۱۶۰ کودک
دبستانی در میناب برافراشتهاند. برخی دیگر ناگهان به یاد «ویرانی
زیرساختهای کشور» افتادهاند و گروهی نیز از «تحقیر ایرانیان» سخن
میگویند. اما پرسش سادهای وجود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر