موج ویدیوهای استعفای معلمان و پرستاران پرسشی جدی را پیش میکشد: چه اتفاقی میافتد وقتی نیروی متخصص دیگر امیدی به بهبود و اصلاح ندارد و «رفتن» را تنها گزینه باقیمانده میبیند؟معلمی رو به کلاس میایستد و از شاگردانش خداحافظی میکند. پرستاری در پایان شیفت، گوشی را رو به خودش میگیرد و از همکاران و بیمارانش با حزن و تأسف خداحافظی میکند. این ویدیوها که از آخرین روز کاری، آخرین شیفت یا تصمیم به استعفا روایت میکنند، در هفته های اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه شبکههای اجتماعی بدل شده اند. در بسیاری از آنها نشانی از خشم و هیاهو نیست. لحن، بیشتر لحن یک وداع دردمندانهٔ شخصی است.شاید همین لحن بظاهر آرام است که این پدیده را معنادار میکند. در اعتراض صنفی کلاسیک، کارمند مطالبه گر است، چون هنوز میخواهد بماند: شرایط کار را تغییر دهید، حقوق را افزایش دهید، منزلت حرفهای مرا به رسمیت بشناسی
دریچه زرد. اسماعیل وفا یغمائی
افتاب خواهد دمید
مردم. ایران و طبیعت ایران در خطرند
۱۴۰۵ مهر ۱۱, شنبه
آخرین شیفت، امیر دها
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر