غزل شتریه شماره دوم. اسماعیل وفا یغمائی

الا یا ایها الاشتر ادر شاشا و ناولها

که شیخ اسان نمود اول ولی انداخت پشکلها

نمودیم انقلابی خوش نه ایرانی که اسلامی

نگه کن جمله ی ما را الی گردن تو در گلها

چنان دریائی ازاستر! به فریاد آمام آمد!!

نمودستیم پٌر هرجا خیابانها و میدانها

رسیدیم از شهنشاهی به استبداد اسلامی

امامی چون علی آمد بجای کورش و دارا

اگر شه میزدی شیپور،به گوش ما کمی با زور

ولی این یک فرو فرمود به ماتحت همه سرنا

رسیدیم از می و ساقی به لطف چارده معصوم

الی شاش کف آلودو قشنگ و گرم اشترها

حرام آمد می گلرنگ کنون وقت مساوات است

بخور خانم! بخور آقا!بخور  ای پیر با برنا

بخور رهبر ! بخور رهرو! بخور قائد !بخور رائد

و هفده دفعه در هر روز نما قنبل سوی بالا

بزن فریاد وااسلام که تا با لطف حق شاید

ببینی پیشتر از مرگ پس و پیش ات شده  یک لا

 هلا ای جمله همدردان،نه از شاش شتر دردی

وزین پر دردتر منرا نگاه خیل رهبرها

که بعد از چل گذر غربت،  ز فرط جهل و استیصال

ببسته دست بخت خود به تخم اسب عاشورا

بدور از جان خر آوخ به قدر خر نمی فهمند

ولی گویند ما هستیم ابوریحان و بوسینا

نمی دانند تاریخ نیاکان را و ایران را

ولی دائم به دنبال علی آقا! حسین آقا!

ز خود جوئی و خود خوئی ز خود خواهی و خود رائی

نهاده در دهان خود به دست خویشتن قاقا

دلم خونست ای اشتر همان به تا خموش آیم

بده جامی که از شاشت رود از دل غم دنیا