غزل. اسماعیل وفا

براي مرضيه عزيز وشور صدايش و باز هم برای مرضیه عزیزکه زنده تر از همیشه است»
بخوان و لب بگشا باز، به شعر حافظ شيراز
كه شور زخمه‌ي «طاهر»، شرر كشد به دل ساز
ممان خمش كه خموشند جدا ز «شور» و «نوا»يت
«عراق» و «اوج» و «همايون» «سه گاه» و «سلمك» و «شهناز» ا ا
بخوان كه ابر ببارد به صد «كرشمه» به صحرا
بخوان كه باد به «دشتي» به دشت سر كند آواز
بخوان مگر كه به شام من نشسته به توفان
به «بحر نور» در اين شب دريچه اي بشود باز
حكايتي است نهان در «گداز و سوز» صدايت
كه در «نهفت» و «نفيرش» هنر نهان به دل راز
چه سالها كه گذر كرد ،سپيد موي تو گويد
ولي هنوز هماني كه بوده اي تو در آغاز
صداي روشن احساس نشسته در صدف شوق
نواي گرم محبت به كوي عشق به پرواز
هنوز چونكه ببندي دو چشم و باز گشائي
به هم بريزي و از هم جدا كني سپه ناز
هنوز جونكه گشائي لبان خويش بباري
به بانگ خويش شكرها به شعر حافظ شيراز
به جرم عشق شنيدي چه ياوه ها وسيه باد
چو قلب سرد حسودان رخان ناخوش غماز
رقيب ديد به عمري ربودي از همه دل ليك
به كوي عشق در آخر شدي تو يكسره سرباز
حديث عشق و محبت مفصل است و «وفا» را
چه چاره آنکه کفایت کند به اندک و ایجاز

از مجموعه شعر منتشر شده این شنگ شهر آشوب

طاهر، حمید رضا طاهر زاده استاد توانای تار و سه تار و چندین ساز دیگر ایرانی است که سالها همراه و تکنواز ساز در کنار مرضیه بود. این غزل چندین سال قبل در هنگام خواندن مرضیه با نوای ساز طاهر یاداشت شد. سایر کلمات داخل گیومه نام تعدادی از دستگاهها و گوشه ها در موسیقی ایرانی است