خطابه مازیار ایزد پناه

 خطابه
دیری ست آیینه سراب تو نیستم
که رنگین کمان خورشید تو نیز
در پس آن رعد و طوفان
بر آبی عشق ما
تنها سه رنگ داشت
نفرت دروغ و بیرحمی
هنوز در کودک چشمانم
غروب سینه سرخی ست که با شب می ستیزد

هنوز چون باد سبکبارم

و شاید فردا نیز چون امروز غریب بگذرم

که هیچ چیز گذراتر از زندگی نیست

و رهگذری که منم

چون برف آب می شوم

بازی را آغاز کردی و گفتی :

من فرشته ام و تو کبوتر

پس با بالی از پرهای من گریختی

من ماندم با کودک چشمانم

و غروب سینه سرخ در ستیز با شب

و دانستم که قلب فرشته زغال دان است

و بیضه هایش چرتکه

که با انگشت خود بر آن

هر زمان کبوتر های بر باد رفته را می شمرد

پدرم می گفت درختها در پاییز زیباتر می شوند

به پاییز عمر اما به زیر نور ماه و در این شب

تو تنها به سایه دیو می مانی

دیوی برهنه با چشمانی از نفرت که پیر می شود

آهسته آهسته و نه زود

که هنوز در تاریکی

پوست صورت کشیده و سرخاب بر نفرت خویش زده

برگرد محفل جادوگران مشاطه گر می گردی

لیک از غبار زمان گریزت نیست

و با زغال دان و چرتکه ات

از ساعت شنی زمان

چون دانه ای شن فرو خواهی افتاد

و بادِ نیستی ترا تا دورترین آب های تلخ یخ زده خواهد برد

که شرم از تو شرمسار است

چه تلخ است از انسان به ساطور رسیدن

و از پرواز به عمق گند ترین مرداب ها ی نفرت فرو شدن

بی هیچ امیدی به جزر و مد

که جزر و مد تنها از آن دریاست

هنوز در کودک چشمانم

غروب سینه سرخی ست که با شب می ستیزد

هنوز چون باد سبکبارم

و شاید فردا نیز چون امروز غریب بگذرم

که هیچ چیز گذراتر از زندگی نیست

و رهگذری که منم

چون برف آب می شوم

و لیک شادم از آنکه

دیری ست آیینه سراب تو نیستم

که رنگین کمان خورشید تو نیز

در پس آن رعد و طوفان

بر آبی عشق ما

تنها سه رنگ داشت

نفرت دروغ و بیرحمی

مازیار ایزدپناه 19 می 2020

•